Za młoda by być matką ?

- Jestem w ciąży . - Zdanie które wywołało szum w życiu wielu osób ( pewnie zastanawiacie się dlaczego u wielu osób , skoro to nasza prywatna sprawa ? ) Niestety , od momentu kiedy dowiedziałam się , że będę matką nie było zbyt miło. 

 Zawsze wyobrażałam sobie ten moment , kiedy oznajmiam wszystkim , że spodziewam się maleństwa. Miało być pięknie , każdy miał być szczęśliwy.. 

A jak było naprawdę ? W moim życiu rozpętało się piekło. Zaczęło się wytykanie palcami , obraza majestatu . I o dziwo , nie mój ( wtedy jeszcze ) chłopak , przyczynił się do tego , że jestem w ciąży. Według pewnych ludzi była to moja wina , ja złapałam go na dziecko byle go przy sobie zatrzymać, mimo tego , ze nawet nie było mowy , aby miał ode mnie uciec . 

Wmawiano za moimi plecami każdemu , że to była cholerna wpadka, że to nie jego dziecko.

 - Jak tak można ? - płakałam. I gdy miały to być najpiękniejsze chwile w naszym życiu , początek był bardzo bolesny. A ból sprawiały bliskie nam osoby. 

 Z wiadomości tej ucieszyliśmy się tylko my i kilka naszych najbliższych osób, reszta próbowała zrównać mnie z błotem . I z początku im się udawało . Dałam się wciągnąć w te wszystkie obelgi na mój temat , czasem miałam wrażenie , że zaczynam w to wierzyć. Mówiono o mnie tak jakbym zrobiła najgorsze świństwo , jakby bycie matką było godne spalenia na stosie. 

Przepłakałam wiele dni i nocy. 

Do czasu.

Do czasu aż na świat przyszedł nasz mały ogr , taki bezbronny , nieidealny jak my , ale Nasz . 

Mój synek .

Najdroższe maleństwo , na które tak czekałam.

I od momentu kiedy ujrzałam swojego diabełka , stałam się silniejsza. Stałam się MAMĄ . Z chwilą pojawienia się bąbelka na świecie , dostałam od losu zapas siły i odwagi , aby stawić czoło tym wszystkim złym ludziom , którzy tak źle o nas mówili , tak źle życzyli . 

Musiałam przecież zaczerpnąć tej siły. Bo od teraz , dostałam główną rolę w przedstawieniu pt. " Życie " .

Staliśmy się prawdziwą rodziną i wtedy zaczęliśmy być w pełni szczęśliwi . Już nie obchodziły mnie te wszystkie zakłamane i fałszywe twarze, które nagle chciały się z nami zapoznać , na nowo odbudować to co tak szybko udało im się zniszczyć , ale nie dałam się . Nie pozwoliłam , aby w życiu mojego dziecka gościli ludzie którzy potrafili na głos wypowiedzieć tak obrzydliwe słowa. 

 

 Lecz było coś jeszcze..

Zaczęło się nowe gadanie, bo jakżeby tak nagle przestać mieć nas na językach ? 

Idąc dumnie z nowonarodzonym członkiem naszej malutkiej rodziny , widziałam spojrzenia typu " gówniara się puściła " .

Patrzono na mnie z pogardą.

Niby z troską pytali " Jak ty sobie dziecko poradzisz ? Jesteś taka młoda "  a w myślach śmiali się ze mnie i każdego mojego najmniejszego niepowodzenia. 

Ale jak im pokazałam . Pokazałam , że potrafię wychować dziecko . Że temu dziecku nic nigdy nie zabraknie , że dopóki będę miała na to wpływ , nie zazna ten maluch chwili nieszczęścia. 

I gdy już nie taki maluch , wyrósł mi na wesołego , szczęśliwego dzieciaka , przechodzimy obok tych samych ludzi z szerokim uśmiechem na twarzy " życzliwie " mówimy im Dzień Dobry , widząc , że żal im te zazdrosne dupy ściska ! 

Jaki z tego morał ? Że zdarza się tak , że często kobieta w wieku 18 lat , lepiej wychowa dziecko niż ' dojrzała ' kobieta po trzydziestce . 

A znam kilka takich przypadków :)